Η στρατηγική του Ερντογάν έχει ανάψει φωτιές στην Ανατολική Μεσόγειο και είναι αλήθεια ότι η χώρα μας έχει ξεκινήσει ένα διπλωματικό «κατοστάρι» προκειμένου να προλάβει τις εξελίξεις και να εμποδίσει, όσο μπορεί, το δόγμα Ατατούρκ που ακολουθεί ο Τούρκος πρόεδρος. Τις τελευταίες ημέρες στο εσωτερικό τις Ελλάδας πληθαίνουν οι απόψεις που προβάλουν ως γραμμή άμυνας την προσφυγή στη Χάγη. Έχει στα αλήθεια σοβαρές βάσεις ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Τι σημαίνει επί της ουσίας η προσφυγή στο Διεθνές δικαστήριο και τι επιπτώσεις μπορεί να έχει για την χώρα μας; Τι θα ζητήσουν οι Τούρκοι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο;

Πριν φτάσουμε στην Χάγη πρέπει πρώτα από όλα να ξαναδιαβάσουμε τις πρόσφατες δηλώσεις του Τσαβούσογλου. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών σε πρόσφατες δηλώσεις του ήταν κάτι παραπάνω από ξεκάθαρος:

Πρέπει πρώτα να προηγηθεί μία διμερής εφ’ όλης της ύλης διαπραγμάτευση, χωρίς την παρεμβολή τρίτων. Αυτό επιθυμεί σε πρώτη φάση η Τουρκία. Την διαμόρφωση ενός συνυποσχετικού το οποίο θα προκύψει από «διαπραγμάτευση» επί όλων των μονομερών επεκτατικών βλέψεων της Τουρκίας. Κάτι τέτοιο βέβαια μόνο διαπραγμάτευση δεν λέγεται. Ο κ. Τσαβούσογλου έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα πως αν δεν βρεθούν κοινοί τόποι, τότε θα πάμε στην Χάγη για τα πάντα και όχι μόνο για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ.

Αυτό το τελευταίο ορισμένοι στην Ελλάδα κάνουν σαν να μην το άκουσαν…

Όμως, όταν οι Τούρκοι μιλούν για Χάγη, τι ακριβώς εννοούν;

Το περιγράφει επακριβώς σε άρθρο του στην «Καθημερινή» ο κ. κ. Αγγελος Μ. Συρίγος, βουλευτής Α΄ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία και αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

«Η επίλυση των ελληνοτουρκικών σχέσεων διά της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης προβάλλει ως η μόνη ρεαλιστική λύση στον ελληνικό δημόσιο λόγο. Υπάρχει όμως ένα σοβαρό πρόβλημα. Η Τουρκία έχει θέσει κατά καιρούς μία πλειάδα θεμάτων τα οποία παρατίθενται χρονολογικά:

• Καθεστώς αποστρατιωτικοποιήσεως των ανατολικών νησιών του Αιγαίου (1964-1974).
• Οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου (1974).
• Ορια του FIR Αθηνών (1974).
• Μη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων πέραν του σημερινού ορίου των 6 ν. μιλίων (1974) που συνδέεται με την απειλή χρήσεως βίας – casus belli (1974) σε περίπτωση που η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα αλλά και με τον ορισμό συγκεκριμένων θαλάσσιων περασμάτων στο Αιγαίο, από τα πολλά που υπάρχουν, ως «διεθνών στενών» ναυσιπλοΐας (1982).
• Εύρος εναερίου χώρου 10 ν. μιλίων εν σχέσει προς χωρικά ύδατα 6 ν. μιλίων (1975).
• Ορια της Ζώνης Ερευνας και Διασώσεως-SAR στο Αιγαίο (1980).
• Οι λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» κυριαρχίας απροσδιόριστου αριθμού ελληνικών νησιών στο Αιγαίο και πέριξ της Κρήτης (1996).
• Μη αναγνώριση υφαλοκρηπίδας στα νησιά του συμπλέγματος του Καστελλόριζου (2012).
• Μη αναγνώριση υφαλοκρηπίδας σε Ρόδο, Κάρπαθο, Κάσο και Κρήτη (2019)».
• Όταν λοιπόν η Τουρκία ομιλεί για Χάγη, εννοεί όλα τα παραπάνω.

  Αλήθεια, η ελληνική κυβέρνηση τι θα δεχθεί να στείλει στο Διεθνές Δικαστήριο από όλα αυτά;

  Oι απαιτήσεις της Τουρκίας αφορούν μόνο κάποιο κράτος που έχει υποστεί συντριβή μετά από πόλεμο.

  Θα μπορούσαν λοιπόν να παραπεμφθούν συλλήβδην όλα στο Διεθνές Δικαστήριο;

  Η απάντηση είναι όχι.

  Καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα τολμούσε να κάνει κάτι τέτοιο το οποίο κινείται στα όρια της εθνικής προδοσίας.

  Καμία ελληνική κυβέρνηση δεν έχει δικαίωμα να υποκύψει σε τέτοιες διαπραγματεύσεις.

Comments

comments

Διαβάστε επίσης

Ρούμπιο: Κάλεσμα στους Κουβανούς να συνεργαστούν με τη CIA – Τι δήλωσε ο Τραμπ24 Οκτωβρίου 2026Ουκρανία: Πάνω από 19.000 άμαχοι νεκροί από την έναρξη της ρωσικής εισβολής23 Οκτωβρίου 2026Ισπανία: Πελώριο κύμα αιφνιδίασε και «κατάπιε» τηλεοπτικό συνεργείο σε ζωντανή μετάδοση23 Οκτωβρίου 2026Αυστραλία: Δημοσιογράφος εγκαταλείπει το ρεπορτάζ για τις πλημμύρες και βουτά στα νερά για να σώσει οδηγό αυτοκινήτου23 Οκτωβρίου 2026