Η επιστροφή της Supergirl στη μεγάλη οθόνη από τη DC έχει ήδη πυροδοτήσει συζητήσεις, προσδοκίες αλλά και έντονο σκεπτικισμό. Κι ενώ η νέα κινηματογραφική απόπειρα φαίνεται, σύμφωνα με τα πρώτα δείγματα, να μη βρίσκει την ανταπόκριση που θα επιθυμούσε το στούντιο, πολλοί σινεφίλ και φίλοι των κόμικς στρέφουν το βλέμμα τους πίσω στον χρόνο. Εκεί όπου μια νεαρή ηθοποιός, η Έλεν Σλέιτερ, φόρεσε για πρώτη φορά τη στολή της ξαδέρφης του Superman και έγραψε τη δική της σελίδα στην ιστορία των υπερηρωικών ταινιών.
Η πρώτη κινηματογραφική Supergirl
Πριν από τις σύγχρονες υπερπαραγωγές και τα πολυσύμπαντα, η Έλεν Σλέιτερ ήταν εκείνη που υποδύθηκε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη την ξαδέρφη του Άνθρωπου από Ατσάλι. Η «original Supergirl», όπως συχνά αποκαλείται, αποτέλεσε σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά θεατών που γνώρισαν μέσα από εκείνη τη γυναικεία εκδοχή του υπερηρωικού μύθου της DC.
Η ερμηνεία της, σε μια εποχή όπου οι ταινίες κόμικς δεν αποτελούσαν ακόμη τη βιομηχανία δισεκατομμυρίων που γνωρίζουμε σήμερα, ξεχώρισε για τη φρεσκάδα και την αμεσότητά της. Η Σλέιτερ κλήθηκε να ενσαρκώσει μια ηρωίδα που έπρεπε να ισορροπήσει ανάμεσα στην αθωότητα και τη δύναμη, σε έναν κόσμο που δεν ήταν ακόμη έτοιμος να επενδύσει συστηματικά σε γυναικείες υπερηρωικές φιγούρες.
Η «μάγισσα» Φέι Ντάναγουεϊ και ο μέντορας Πίτερ Ο’Τουλ
Στην ίδια ταινία, η παρουσία της Φέι Ντάναγουεϊ ως «μάγισσας» προσέδωσε δραματικό βάρος και θεατρικότητα, δημιουργώντας έναν αντίπαλο με έντονη προσωπικότητα. Η βραβευμένη ηθοποιός, ήδη καταξιωμένη στο Χόλιγουντ, έδωσε κύρος σε μια παραγωγή που επιχειρούσε να διευρύνει το κινηματογραφικό σύμπαν του Superman.
Σημαντική ήταν και η συμβολή του Πίτερ Ο’Τουλ, ο οποίος λειτούργησε ως μέντορας εντός της ιστορίας, προσφέροντας το εκτόπισμα και την εμπειρία του σε ένα φιλμ που ισορροπούσε ανάμεσα στη φαντασία και το επικό στοιχείο. Η συνύπαρξη αυτών των ονομάτων με τη νεαρή τότε Έλεν Σλέιτερ δημιούργησε ένα ιδιότυπο κινηματογραφικό μωσαϊκό, που παραμένει σημείο αναφοράς για τους φίλους του είδους.
Η νέα απόπειρα της DC και οι συγκρίσεις
Η απόφαση της DC να επαναφέρει τη Supergirl στη μεγάλη οθόνη έρχεται σε μια περίοδο αναδιάταξης του κινηματογραφικού της σύμπαντος. Ωστόσο, όπως όλα δείχνουν, η νέα εκδοχή δεν καταφέρνει να πείσει ούτε κοινό ούτε κριτικούς, με αποτέλεσμα να διατυπώνονται ήδη σχόλια περί αποτυχίας.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η αναδρομή στην Έλεν Σλέιτερ μοιάζει σχεδόν αναπόφευκτη. Οι συγκρίσεις, άλλοτε δίκαιες και άλλοτε νοσταλγικές, επαναφέρουν στο προσκήνιο το ερώτημα για το τι τελικά κάνει μια υπερηρωική ταινία να αντέχει στον χρόνο: το μέγεθος της παραγωγής ή τη δύναμη των χαρακτήρων;
Για πολλούς, η πρώτη κινηματογραφική Supergirl παραμένει μια αυθεντική απόπειρα, απαλλαγμένη από το βάρος των σύγχρονων franchise. Και ίσως γι’ αυτό η μορφή της Έλεν Σλέιτερ εξακολουθεί να συγκινεί, θυμίζοντας ότι πίσω από τις στολές και τα εφέ, το σινεμά εξακολουθεί να βασίζεται στις ερμηνείες και στις ιστορίες που αγγίζουν το κοινό.




















