Με μια παρουσία που συνδυάζει καλλιτεχνική ευαισθησία και κοινωνική εγρήγορση, η Μάρθα Φριντζήλα συμμετέχει στο 27ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας, δίνοντας το δικό της στίγμα σε μια διοργάνωση που εδώ και χρόνια αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς για τον δημόσιο διάλογο γύρω από τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη συμπερίληψη. Η γνωστή ερμηνεύτρια και δημιουργός μιλά για τη σημασία των γυναικείων φωνών, για την ευθύνη της τέχνης απέναντι στην κοινωνία και για την ανάγκη να αλλάξουμε τον τρόπο που ακούμε και αντιλαμβανόμαστε «τα κορίτσια».
Η παρουσία της στο φεστιβάλ δεν είναι απλώς μια ακόμη καλλιτεχνική εμφάνιση. Είναι μια συνειδητή τοποθέτηση. Σε μια εποχή όπου τα αιτήματα για ισότητα, ορατότητα και σεβασμό επανέρχονται δυναμικά στο προσκήνιο, η Μάρθα Φριντζήλα επιλέγει να σταθεί στο πλευρό μιας διοργάνωσης που αναδεικνύει τη διαφορετικότητα και αντιστέκεται στον ρατσισμό σε κάθε του μορφή.
«Να ακούσουμε τα κορίτσια»
Μιλώντας στο in, η Μάρθα Φριντζήλα εξηγεί γιατί θεωρεί ότι ήρθε η ώρα να ακούσουμε «τα κορίτσια». Η φράση της δεν αφορά μόνο τη μουσική ή τη σκηνή· αφορά μια βαθύτερη κοινωνική ανάγκη. Την ανάγκη να δοθεί χώρος στις γυναικείες εμπειρίες, στις αφηγήσεις που για χρόνια έμεναν στο περιθώριο, στις φωνές που συχνά διακόπτονται ή υποτιμώνται.
Για την ίδια, η τέχνη δεν λειτουργεί αποκομμένα από την πραγματικότητα. Αντίθετα, αποτελεί εργαλείο κατανόησης και μετασχηματισμού της. Οι γυναικείες φωνές, όπως υπογραμμίζει, δεν ζητούν προνόμια αλλά ισότιμη συμμετοχή στον δημόσιο λόγο. Και αυτή η συμμετοχή περνά μέσα από την αναγνώριση, την προσοχή και την ουσιαστική ακρόαση.
Η τέχνη ως πράξη ευθύνης
Το 27ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας αποτελεί έναν χώρο συνάντησης πολιτισμών, ιδεών και καλλιτεχνικών εκφράσεων. Σε αυτό το πλαίσιο, η συμμετοχή της Μάρθας Φριντζήλα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Η ίδια αντιμετωπίζει την τέχνη ως πράξη ευθύνης και όχι ως ουδέτερη διασκέδαση. Η σκηνή, για εκείνη, είναι τόπος διαλόγου.
Η συζήτηση για τις γυναικείες φωνές συνδέεται άμεσα με τη γενικότερη ανάγκη για αλλαγή. Αλλαγή στις δομές εξουσίας, στις καθημερινές συμπεριφορές, στα στερεότυπα που εξακολουθούν να αναπαράγονται. Η Μάρθα Φριντζήλα δεν διστάζει να επισημάνει ότι η τέχνη μπορεί να συμβάλει σε αυτή τη μετατόπιση, όχι με διδακτισμό, αλλά με ευαισθησία και ειλικρίνεια.
Ένα φεστιβάλ με κοινωνικό αποτύπωμα
Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας, που φέτος πραγματοποιείται για 27η χρονιά, έχει καθιερωθεί ως θεσμός που ενώνει καλλιτέχνες και κοινό γύρω από αξίες όπως η ισότητα και η αλληλεγγύη. Σε αυτό το περιβάλλον, η φωνή της Μάρθας Φριντζήλα έρχεται να προστεθεί σε ένα ευρύτερο κάλεσμα για κοινωνική δικαιοσύνη.
Η ίδια επιμένει ότι η αλλαγή δεν είναι αφηρημένη έννοια. Ξεκινά από το πώς ακούμε, πώς μιλάμε, πώς στεκόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλον. «Να ακούσουμε τα κορίτσια» σημαίνει να αποδεχτούμε ότι υπάρχουν εμπειρίες που δεν έχουν ακουστεί αρκετά και ότι η κοινωνία οφείλει να τους δώσει χώρο.
Σε μια συγκυρία όπου ο δημόσιος διάλογος γύρω από τα δικαιώματα και την ισότητα παραμένει έντονος, η παρουσία της Μάρθας Φριντζήλα στο 27ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η τέχνη μπορεί –και ίσως οφείλει– να παίρνει θέση. Όχι κραυγάζοντας, αλλά επιμένοντας. Όχι διχάζοντας, αλλά φωτίζοντας εκείνες τις φωνές που ζητούν να ακουστούν.



















