Με το βλέμμα στο 2027 και τις εξαγγελίες της ΔΕΘ για επίδομα, γιατροί και υγειονομικοί στο ΕΣΥ περιγράφουν μια πραγματικότητα που, όπως τονίζουν, «δεν περιμένει». Η αίσθηση ότι τα μέτρα είναι «κοροϊδία» —όπως αποτυπώνεται και στη δημόσια συζήτηση— συμπυκνώνει την απόσταση ανάμεσα στις ανάγκες του σήμερα και στις υποσχέσεις του αύριο, την ώρα που οι πιέσεις στο σύστημα υγείας παραμένουν έντονες και η αποχώρηση προσωπικού μοιάζει να επιταχύνεται.
Το επίκεντρο της κριτικής εστιάζει στο χρονοδιάγραμμα: το επίδομα μετατίθεται για το 2027, αφήνοντας για ακόμη μία διετία ένα μεγάλο μέρος του ανθρώπινου δυναμικού να καλείται να ανταποκριθεί στις ίδιες —ή και αυξημένες— απαιτήσεις χωρίς άμεση ανακούφιση. Στελέχη της υγείας επισημαίνουν ότι οι καθυστερήσεις δεν αφορούν μόνο τα οικονομικά κίνητρα, αλλά λειτουργούν και ως μήνυμα αβεβαιότητας για την προοπτική παραμονής στο δημόσιο σύστημα.
«Όπου φύγει, φύγει» από το ΕΣΥ
Η εικόνα που μεταφέρεται από νοσοκομεία και δομές υγείας είναι ότι το κλίμα απογοήτευσης δεν περιορίζεται σε μεμονωμένα περιστατικά. Η φράση «όπου φύγει, φύγει από το ΕΣΥ για γιατρούς και υγειονομικούς» συνοψίζει την τάση αναζήτησης εναλλακτικών, είτε εντός της χώρας είτε εκτός, σε μια περίοδο που το ΕΣΥ χρειάζεται σταθερότητα, εμπειρία και επαρκή στελέχωση.
Σύμφωνα με όσα συζητούνται στον χώρο, η χρονική μετάθεση των μέτρων αντιμετωπίζεται ως έμμεση παραδοχή ότι οι δυσκολίες δεν θα αντιμετωπιστούν άμεσα. Αυτό, λένε, επιβαρύνει την καθημερινότητα των τμημάτων, εντείνει την εργασιακή πίεση και αφήνει τους ίδιους τους εργαζόμενους να νιώθουν ότι δεν αναγνωρίζεται επαρκώς ο ρόλος τους.
Αδειάζουν και οι σχολές υγειονομικών στο Πανεπιστήμιο
Παράλληλα, ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι «αδειάζουν και οι σχολές υγειονομικών στο Πανεπιστήμιο». Η εξέλιξη αυτή προσθέτει μια δεύτερη, πιο μακροπρόθεσμη διάσταση στο πρόβλημα: δεν πρόκειται μόνο για αποχωρήσεις από το ΕΣΥ, αλλά και για υποχώρηση του ενδιαφέροντος στην εκπαίδευση και κατάρτιση, που αποτελεί τον βασικό τροφοδότη του συστήματος με νέο προσωπικό.
Ειδικοί επισημαίνουν ότι όταν το εκπαιδευτικό «κανάλι» στερεύει, οι ελλείψεις παγιώνονται και οι δυνατότητες ανανέωσης μειώνονται. Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος: λιγότεροι νέοι επαγγελματίες, μεγαλύτερη πίεση στους ήδη υπηρετούντες, μεγαλύτερη πιθανότητα νέων αποχωρήσεων.
Το διακύβευμα και οι συνέπειες
Το διακύβευμα δεν αφορά μόνο τους εργαζόμενους αλλά και τους πολίτες. Η διατήρηση ενός λειτουργικού ΕΣΥ εξαρτάται από την επάρκεια του ανθρώπινου δυναμικού, τη δυνατότητα κάλυψης βαρδιών, την ποιότητα φροντίδας και, τελικά, την πρόσβαση των ασθενών σε υπηρεσίες υγείας χωρίς καθυστερήσεις. Η συζήτηση για το επίδομα από το 2027, σε αυτό το πλαίσιο, δεν αντιμετωπίζεται ως τεχνική λεπτομέρεια, αλλά ως κρίσιμο πολιτικό και κοινωνικό μήνυμα για το πώς ιεραρχείται η δημόσια υγεία.
Καθώς η αντιπαράθεση για τα μέτρα της ΔΕΘ συνεχίζεται, ένα είναι σαφές: η «φυγή» από το ΕΣΥ και η αποδυνάμωση του πανεπιστημιακού δυναμικού στους υγειονομικούς κλάδους συνιστούν διπλό καμπανάκι. Και το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν το σύστημα μπορεί να περιμένει μέχρι το 2027 για να ανακοπεί μια τάση που, ήδη σήμερα, δείχνει να βαθαίνει.




















