Ανησυχητικά είναι τα διαθέσιμα στοιχεία για τους ανηλίκους στην Ελλάδα, καθώς στο διάστημα από το 2020 έως το 2025 καταγράφονται 3.000 θάνατοι από αυτοκτονία στη χώρα. Η έκταση του φαινομένου, σε συνδυασμό με το ότι συχνά εκδηλώνεται «σιωπηλά», επαναφέρει στο προσκήνιο την ανάγκη για έγκαιρη αναγνώριση κινδύνου και συστηματική πρόληψη, ιδιαίτερα στις πιο ευάλωτες ηλικιακές ομάδες.

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο την υγεία, αλλά και την κοινωνική συνοχή: κάθε απώλεια αφήνει πίσω της οικογένειες, σχολικές κοινότητες και φίλους που καλούνται να διαχειριστούν ένα τραύμα με μακροχρόνιες επιπτώσεις. Παράλληλα, αναδεικνύεται το ερώτημα για το πώς η Πολιτεία, τα σχολεία και οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας μπορούν να παρέμβουν νωρίτερα, πριν οι προειδοποιητικές ενδείξεις μετατραπούν σε μη αναστρέψιμες αποφάσεις.

Γιατί η πρόληψη ξεκινά πριν από την κρίση

Οι ειδικοί στην ψυχική υγεία επισημαίνουν ότι, σε πολλές περιπτώσεις, προηγείται μια περίοδος κατά την οποία το άτομο εκπέμπει σήματα κινδύνου — όχι πάντα κραυγαλέα, συχνά «αόρατα» για το περιβάλλον. Η πρόληψη, επομένως, δεν εξαντλείται στην αντιμετώπιση μιας οξείας κρίσης, αλλά απαιτεί καθημερινή επαγρύπνηση, ενημέρωση και πρακτικές στήριξης μέσα στην οικογένεια, το σχολείο και την κοινότητα.

Στους ανηλίκους, η έγκαιρη αναγνώριση δυσκολεύει ακόμη περισσότερο: η εφηβεία είναι περίοδος έντονων συναισθηματικών μεταβολών, ενώ τα παιδιά συχνά δεν διαθέτουν το λεξιλόγιο ή την αυτοπεποίθηση για να περιγράψουν αυτό που βιώνουν. Επιπλέον, ο φόβος στιγματισμού ή η αίσθηση ότι «κανείς δεν θα καταλάβει» μπορεί να οδηγήσει σε απομόνωση.

Ο ρόλος του σχολείου και της οικογένειας

Σε αυτό το πλαίσιο, σχολείο και οικογένεια αποτελούν κρίσιμες «πρώτες γραμμές» άμυνας. Οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται σε θέση να παρατηρήσουν αλλαγές στη συμπεριφορά, στη συμμετοχή, στην επίδοση ή στις σχέσεις ενός μαθητή με τους συνομηλίκους του. Η οικογένεια, από την πλευρά της, μπορεί να εντοπίσει μετατοπίσεις στην καθημερινότητα, στη διάθεση και στις συνήθειες, που υποδηλώνουν επιβάρυνση.

Ωστόσο, η παρατήρηση από μόνη της δεν αρκεί. Χρειάζονται ξεκάθαρα κανάλια επικοινωνίας, πρόσβαση σε δομές ψυχικής υγείας και κουλτούρα που επιτρέπει στο παιδί ή στον έφηβο να μιλήσει χωρίς φόβο. Η αίσθηση ασφάλειας, η αποδοχή και η σταθερότητα στο περιβάλλον λειτουργούν ως προστατευτικοί παράγοντες, ιδιαίτερα όταν ο ανήλικος βιώνει πίεση, απώλεια, συγκρούσεις ή κοινωνική απομόνωση.

Συνέπειες και επόμενα βήματα

Οι 3.000 θάνατοι από αυτοκτονία στην Ελλάδα από το 2020 έως το 2025 καταδεικνύουν ότι πρόκειται για ζήτημα που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποσπασματικά. Η συζήτηση για την πρόληψη επαναφέρει την ανάγκη για διαρκή ενημέρωση, για συνεργασία μεταξύ υγείας και εκπαίδευσης, καθώς και για πρακτικές που ενισχύουν την έγκαιρη παρέμβαση.

Το ζητούμενο, τελικά, είναι να μη χαθούν άνθρωποι — και ιδιαίτερα ανήλικοι — επειδή τα σημάδια δεν αναγνωρίστηκαν ή επειδή η βοήθεια καθυστέρησε. Σε μια περίοδο που η ψυχική ανθεκτικότητα δοκιμάζεται σε πολλαπλά επίπεδα, η πρόληψη δεν αποτελεί απλώς πολιτική επιλογή, αλλά κοινωνική υποχρέωση.

Comments

comments

Διαβάστε επίσης

Χημικό TFA εντοπίστηκε στο αίμα όλων των Ευρωπαίων πολιτών, σύμφωνα με πανευρωπαϊκή μελέτη7 Οκτωβρίου 2026ΠΟΥ κατά της φαρμακευτικής αντιμετώπισης της παιδικής παχυσαρκίας7 Οκτωβρίου 2026Σκοτεινή ύλη: γιατί πιστεύουμε ότι υπάρχει7 Οκτωβρίου 2026Αλτσχάιμερ: Απλή εξέταση αίματος πετυχαίνει διάγνωση με ακρίβεια 90%7 Οκτωβρίου 2026