Σοβαρή υπόθεση παράνομης διάθεσης αποβλήτων στον Κηφισό ποταμό έρχεται στο φως, με επίκεντρο εταιρεία που παραλάμβανε απόβλητα από βιομηχανίες και ένα νοσοκομείο και, σύμφωνα με την είδηση, άδειαζε τα βυτιοφόρα σε φρεάτιο που καταλήγει στον Κηφισό. Η πρακτική αυτή, που φέρεται να επαναλήφθηκε κατ’ εξακολούθηση, εγείρει ερωτήματα για την εποπτεία της διαχείρισης αποβλήτων και για το ενδεχόμενο περιβαλλοντικό αποτύπωμα σε έναν από τους πιο επιβαρυμένους υδάτινους αποδέκτες της Αττικής.
Το περιστατικό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς, όπως αναφέρεται, «τουλάχιστον τέσσερα βυτιοφόρα» άδειασαν απόβλητα στον Κηφισό «σε 20 ημέρες». Πρόκειται για αριθμό και χρονικό διάστημα που, ακόμη και χωρίς περαιτέρω ποσοτικά στοιχεία για τον όγκο ή το είδος των αποβλήτων, σκιαγραφεί μια επαναλαμβανόμενη και οργανωμένη διαδικασία παράνομης απόρριψης.
Τι περιγράφει η υπόθεση
Σύμφωνα με την είδηση, η εταιρεία λειτουργούσε ως συλλέκτης/παραλήπτης αποβλήτων από βιομηχανίες και ένα νοσοκομείο. Αντί η διαχείριση να καταλήγει σε νόμιμη επεξεργασία ή διάθεση μέσω των προβλεπόμενων εγκαταστάσεων, τα βυτιοφόρα φέρονται να αδειάζονταν σε φρεάτιο, το οποίο οδηγούσε στον Κηφισό.
Η αναφορά σε φρεάτιο είναι κρίσιμη, καθώς υποδηλώνει τρόπο απόρριψης που μπορεί να «κρύβει» το ίχνος των αποβλήτων μέσα στο δίκτυο αποχέτευσης ή ομβρίων, με τελικό αποδέκτη το ποτάμιο σύστημα. Σε μια αστική περιοχή όπως η Αθήνα, τέτοιες εκροές μπορούν να μεταφερθούν γρήγορα κατάντη, επηρεάζοντας τμήματα του ποταμού και σημεία εκβολής.
Γιατί ο Κηφισός είναι ευαίσθητο σημείο
Ο Κηφισός αποτελεί βασικό υδάτινο άξονα της Αττικής και, λόγω της θέσης του μέσα στον αστικό ιστό και της ιστορικής πίεσης από ανθρώπινες δραστηριότητες, είναι ιδιαίτερα ευάλωτος σε ρυπαντικά φορτία. Η διοχέτευση αποβλήτων σε τέτοιο αποδέκτη, ειδικά όταν προέρχονται από βιομηχανικές δραστηριότητες και από ένα νοσοκομείο, ενδέχεται να εντείνει τους κινδύνους για την ποιότητα του νερού και τη συνολικότερη περιβαλλοντική επιβάρυνση.
Ακόμη κι όταν δεν είναι διαθέσιμες λεπτομέρειες για τη σύσταση των αποβλήτων, η ίδια η προέλευσή τους καθιστά αναγκαία την αυξημένη προσοχή: η διαχείριση απαιτεί ιχνηλασιμότητα, τεκμηρίωση και διάθεση με βάση συγκεκριμένους κανόνες, ώστε να αποτρέπονται επιπτώσεις στο περιβάλλον.
Τι σημαίνει η επαναληπτικότητα «σε 20 ημέρες»
Η καταγραφή τουλάχιστον τεσσάρων περιστατικών σε 20 ημέρες δείχνει, κατά την κοινή λογική της περιβαλλοντικής επιτήρησης, ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο «ατύχημα», αλλά για μοτίβο. Σε τέτοιες περιπτώσεις, το βάρος πέφτει στην ανάγκη ελέγχων, στη διασταύρωση των διαδρομών και παραστατικών των αποβλήτων, καθώς και στη διερεύνηση του πώς και γιατί μια εταιρεία που παραλαμβάνει απόβλητα επέλεξε –όπως περιγράφεται– οδό παράνομης διάθεσης.
Η υπόθεση αναδεικνύει, τέλος, το ευρύτερο ζήτημα της προστασίας των υδάτινων σωμάτων μέσα στις πόλεις: όταν ο τελικός αποδέκτης είναι ένα ποτάμι όπως ο Κηφισός, οι συνέπειες δεν περιορίζονται σε ένα σημείο απόρριψης, αλλά αφορούν το συνολικό οικοσύστημα και την ποιότητα ζωής στην ευρύτερη περιοχή.




















